Zespół Szkół w Dobczycach

Main Menu

Zespół Szkół im. ks. Józefa Tischnera w Dobczycach                                                                                                                                             

Ks. prof. Józef Tischner

Patron Zespołu Szkół  od 2012 r.

W czerwcu 2011 r. po przeprowadzonym w Zespole Szkół w Dobczycach referendum w sprawie patrona szkoły i podliczeniu głosów spośród pięciu kandydatów na patrona największy procent głosów (91,13%) otrzymał ks. prof. Józef Tischner.

Wyniki głosowania w poszczególnych grupach (głosowali : nauczyciele i pracownicy, uczniowie oraz przedstawiciele rodziców) i szczegółowe rozliczenia znajdują się w menu strony szkoły (Patron, zakładka „Referendum”).

Uroczystości towarzyszące oficjalnemu nadaniu Zespołowi Szkół imienia ks. prof. Józefa Tischnera odbyły się podczas obchodów Jubileuszu 50-lecia Zespołu Szkół, 2 czerwca 2012 r.

W trakcie święta szkoły miało miejsce oficjalne nadanie Zespołowi Szkół imienia  ks. prof. J. Tischnera przez starostę Józefa Tomala, a także ceremonia przekazania ufundowanego przez Radę Rodziców a poświęconego w trakcie mszy św. jubileuszowej sztandaru.

W związku z tą okolicznością  odbyły się również „chrzciny”, przybyły z Łopusznej brat ks. profesora, Kazimierz Tischner, szef Stowarzyszenia Drogami Tischnera, przyjął Zespół Szkół, jako 37. placówkę do Rodziny Szkół Tischnerowskich. Dyrektor szkoły Beata Dudek w asyście pocztów sztandarowych szkół tischnerowskich otrzymała kapelusz góralski, symbolizujący przystąpienie do tego grona szkół.

W strojach regionalnych podczas Jubileuszu zaprezentowały się poczty sztandarowe sześciu placówek, które przyjęły już ks. prof. Józefa Tischnera za patrona: Publiczne Gimnazjum w Trzemeśni, SP nr 153 z Krakowa z najstarszym stażem członkowskim i z dyrektorem Janem Hrynczukiem na czele, Szkoły Podstawowe z Rogoźnika i Starego Sącza, Zespół Szkół Podstawowej i Gimnazjum w Ratułowie oraz przedstawiciele Zespołu Placówek Oświatowych im. ks. prof. Józefa Tischnera w Szpitalu Rehabilitacyjnym dla Dzieci w Radziszowie

Dokonano również w holu szkoły odsłonięcia i poświęcenia „Kącika Patrona”, w którym znalazło się  popiersie ks. Tischnera oraz tablica pamiątkowa, wykonane przez prof. Józefa Murzyna, dziekana Wydziału Rzeźby krakowskiej ASP.

„Ks. prof. Józef Tischner to niekwestionowany autorytet duchowy, moralny i naukowy. Jest symbolem wartości i cech, które są drogowskazami dla dzieci i młodzieży na drodze rozwoju i dorastania do samodzielności. Ksiądz Profesor był jednym z najwybitniejszych współczesnych filozofów i teologów, autentycznych mędrców, miłośników dobra, prawdy i piękna. W swoich książkach, publikacjach, homiliach i wykładach odwoływał się nie tylko do zasad etyki chrześcijańskiej ale przede wszystkim do elementarnego poczucia godności i wolności każdego człowieka. Był również wspaniałym nauczycielem i wychowawcą, który stawiał wysokie wymagania sobie, Kościołowi i nam wszystkim. Uważał, że wszelkie działania pedagogiczne powinny wynikać z postrzegania każdej jednostki jako podmiotu. Uczył, że szkoła powinna być miejscem dialogu i wspólnego odkrywania prawdy, którą każdy nosi w sobie. Uczył odwagi, wierności wybranym zasadom i odpowiedzialności. Przez całe życie budował cywilizację miłości, uczył szacunku dla słabych i pokrzywdzonych.”

Witold Wyspiański

Patron Technikum Elektrycznego w latach 1964 - 1991

             We wrześniu 1964 r. podczas jubileuszu 600 - lecia istnienia Dobczyc ówczesne Technikum Elektryczne - obecnie nasz Zespół Szkół - otrzymało imię Witolda Wyspiańskiego, pierwszego po okupacji hitlerowskiej kuratora Okręgu Szkolnego Krakowskiego.

             Witold Wyspiański (1886 - 1945), bratanek Stanisława Wyspiańskiego był absolwentem Wydziału Filozoficznego UJ (studiował biologię, geologię i mineralogię), w roku 1912 uzyskał tytuł profesora szkół średnich, był m. in. nauczycielem w Brzesku, Jarosławiu i Sosnowcu, a w r. 1938 organizował Stronnictwo Demokratyczne; był współzałożycielem Towarzystwa Naukowego Zagłębia Dąbrowskiego, należał także do Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Przyrodników. Był aktywnym wolnomularzem. W 1924 współzakładał lożę "Staszic" w Sosnowcu, był jej dozorcą (1935–1936), przewodniczącym (1936–1937) oraz mówcą (1937–1938). W czasie II wojny światowej członek tajnej loży "Przesąd Zwyciężony" w Krakowie.

Patron Technikum nr 1 przy Zespole Szkół w Dobczycach został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, opieka nad jego grobem spoczywa na barkach uczniów naszego Zespołu. Od wielu już lat młodzież po opieką kierownika szkolenia praktycznego p. prof.  Wiesława Szymoniaka, w okresie poprzedzającym Dzień Wszystkich Świętych, sprząta grób  patrona, składa kwiaty i zapala znicze.

Kalendarium ks. prof. Józefa Tischnera

1931

12 III w Starym Sączu przychodzi na świat Józef Stanisław Tischner, syn Józefa i Weroniki z Chowańców. 2 IV zostaje ochrzczony w starosądeckim kościele parafialnym.

1932

Rodzina przenosi się do Łopusznej, gdzie ojciec zostaje kierownikiem szkoły powszechnej. Tischnerowie mieszkają w budynku szkolnym.

1936 

Przychodzi na świat drugi syn Tischnerów, Marian.

1937 

Sześcioletni Józio rozpoczyna naukę w szkole powszechnej.

1940

Przyjmuje Pierwszą Komunię Świętą i zostaje bierzmowany. Ojciec dojeżdża do pracy w Chabówce. Jesienią Tischnerowie muszą opuścić Łopuszną; przenoszą się do Raby Wyżnej.

1942-1945

Ojciec zostaje skierowany do pracy w szkole powszechnej w Rogoźniku. Tischnerowie pozostają tam do lata 1945 roku. Józek uczęszcza do szkoły powszechnej w Rogoźniku, Czarnym Dunajcu i Nowym Targu. W tajnym nauczaniu przerabia materiał pierwszej klasy gimnazjum. Od IV 1945 rozpoczyna naukę w Gimnazjum i Liceum im. Seweryna Goszczyńskiego w Nowym Targu.

1946

Przychodzi na świat trzeci syn Tischnerów, Kazimierz.

1949 

Józef Tischner zdaje maturę i zostaje przyjęty na prawo na UJ.

1950 

Wstępuje do Krakowskiego Seminarium Duchownego i zaczyna studia na Wydziale Teologicznym UJ. Prefektem w seminarium jest ks. Jan Pietraszko, późniejszy biskup.

1954

Likwidacja Wydziału Teologicznego na UJ. Klerycy kontynuują naukę w budynkach należących do diecezji. Tischner pod kierunkiem ks. prof. Kazimierza Kłósaka pisze pracę o filozofii kard. Désiré J. Merciera. Na ostatnim roku studiów (1954/1955) ma wykłady z katolickiej etyki społecznej z ks. dr. Karolem Wojtyłą.

1955

26 VI przyjmuje święcenia kapłańskie w katedrze wawelskiej z rąk biskupa Franciszka Jopa. Po wakacjach rozpoczyna studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Debiutuje w druku – naukową recenzją w czasopiśmie „Collectanea Theologica”.

1956

Uczestniczy w wydarzeniach Października '56 (manifestacjach, wykładach, publicznych dyskusjach). Zostaje asystentem ks. Kłósaka w Katedrze Historii Filozofii ATK.

1957

Na wezwanie arcybiskupa Baziaka wraca do diecezji. Zostaje skierowany do pracy w parafii św. Mikołaja w Chrzanowie. Kontynuuje studia filozoficzne na UJ pod kierunkiem prof. Romana Ingardena. Na seminarium Ingardena poznaje m.in. Władysława Stróżewskiego i Jana Szewczyka.

1959

W oparciu o rozprawę na temat filozofii poznania kard. Merciera zdaje egzamin magisterski. Zostaje przeniesiony z Chrzanowa do Krakowa, do parafii św. Kazimierza na Grzegórzkach. Nadal uczęszcza na seminaria prof. Ingardena i rozpoczyna przygotowania do doktoratu.

1963

Obrona pracy doktorskiej na temat koncepcji „ja” transcendentalnego w filozofii Edmunda Husserla. W Wielkim Poście Tischner głosi swoje pierwsze rekolekcje dla studentów w kościele św. Anny, gdzie proboszczem jest bp Pietraszko. Od IX zostaje zwolniony z obowiązków wikarego, ale nadal zamieszkuje na Grzegórzkach i prowadzi katechezę. Rozpoczyna wykłady w krakowskim seminarium.

1965

Przeprowadza się do domu księży profesorów przy ulicy św. Marka 10. Debiutuje w „Tygodniku Powszechnym” krótką recenzją z miesięcznika „Znak”.

1966

Debiutuje w miesięczniku „Znak” (numer datowany na I–II) artykułem Filozofia czeka na wcielenie i głosem w dyskusji o duszpasterstwie akademickim. W tym samym roku publikuje też w „Znaku” wraz ze Stanisławem Grygielem Szkic o religijności wsi współczesnej.

1968

III – manifestacje studenckie brutalnie pacyfikowane przez władze. Krótko po wydarzeniach marcowych Tischner głosi u św. Anny rekolekcje dla inteligencji. Po wakacjach wyjeżdża do Wiednia (uczestniczy w kursie języka niemieckiego i międzynarodowym kongresie filozoficznym), a następnie do Louvain, gdzie przebywa na kilkumiesięcznym stypendium, głównie prowadząc badania w Archiwum Husserla. W grudniowym numerze „Znaku” ukazuje się pierwszy odcinek Listów gazdów – felietonów pisanych gwarą wspólnie ze Stanisławem Grygielem (będą się ukazywać do 1973 r.).

1969

Po powrocie z Belgii pisze dwa ważne artykuły: Chochoł sarmackiej melancholii (jest to reakcja na pesymizm, który pojawił się jako następstwo wydarzeń marcowych) i Schyłek chrześcijaństwa tomistycznego. Oba ukazują się w „Znaku” w roku następnym. Schyłek... wywołuje dyskusję na łamach prasy katolickiej, która trwać będzie przez całe dziesięciolecie i z czasem nazwana zostanie „sporem o tomizm”.

1970

Rodzice Tischnera wyprowadzają się z Łopusznej do domu wybudowanego w Starym Sączu. W ramach wprowadzania soborowej reformy liturgicznej Tischner zaczyna w kościele św. Marka odprawiać coniedzielne msze dla przedszkolaków (do roku 1980). W XII władze brutalnie rozprawiają się z manifestacjami robotniczymi na Wybrzeżu.

1972

Inauguracja Duszpasterskiego Synodu Archidiecezji Krakowskiej (potrwa do 1979); Tischner zostaje asystentem dwóch zespołów studyjnych, uczestniczy też w pracach nad kilkoma dokumentami (m.in. o problemach świata pracy). Uzyskuje stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Fenomenologia świadomości egotycznej (zatwierdzenie habilitacji przychodzi dopiero w 1974).

1973

Zostaje powołany na stanowisko docenta Papieskiego Wydziału Teologicznego. Kard. Karol Wojtyła mianuje go diecezjalnym duszpasterzem pracowników nauki, a także powierza mu stworzenie – w ramach PWT – Studium Myśli Współczesnej (Studium Dialogu).

1974

Studium Myśli Współczesnej organizuje w gmachu krakowskiej kurii sesję o Zygmuncie Krasińskim. Podczas kursu katechetycznego dla duszpasterzy Tischnera wygłasza konferencję Praca nad nadzieją bliźniego – zasadniczy tekst na temat posługi Kościoła we współczesnym świecie.

1975

W Wydawnictwie Znak ukazuje się pierwsza książka Tischnera: Świat ludzkiej nadziei. Wybór szkiców filozoficznych 1966-1975. Studium Myśli Współczesnej organizuje w gmachu kurii sesję o Antonim Kępińskim. Latem na Polanie Szumalowej nad Łopuszną powstaje bacówka Tischnera.

1976

Na zaproszenie Instytutu Filologii Polskiej UJ Tischner rozpoczyna wykłady monograficzne z filozofii (będzie je wygłaszał do 1997).

1977

Na łamach miesięcznika „W drodze” publikuje cykl krótkich szkiców pt. Etyka wartości i nadziei (który później ukaże się w zbiorowej książce Wobec wartości). Uczestniczy w niezależnych inicjatywach kulturalnych (m.in. ma wykłady w ramach „eksperymentalnego duszpasterstwa” przy klasztorze SS. Norbertanek w Krakowie).

1978

II – w czasie Tygodnia Filozoficznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim wygłasza odczyt Myślenie według wartości, w którym prezentuje główne założenia uprawianej przez siebie filozofii. W VIII uczestniczy w odbywającym się w Krakowie międzynarodowym spotkaniu filozofów chrześcijańskich.

1979

Otrzymuje godność prałata. Podczas pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski organizuje spotkanie Papieża z przedstawicielami świata nauki na Skałce. Ukazuje się – w formie powielaczowego druku wewnętrznego PWT – pierwsze wydanie Polskiego kształtu dialogu.

1980

W III bierze udział w seminarium Hermeneutyka i sztuka zorganizowanym w Dubrowniku przez Krzysztofa Michalskiego; razem snują plany stworzenia niezależnego instytutu naukowego, w którym spotykaliby się uczeni z Zachodu i Wschodu. Umiera Józef Tischner-ojciec. W zbiorowej pracy Aby zbudować dom na skale... (współautor: ks. Kazimierz Bukowski) ukazuje się zbiór krótkich esejów religijnych Tischnera pt. Jak żyć?. W VIII Tischner uczestniczy w seminarium w Castel Gandolfo zorganizowanym przez prof. Jerzego Janika. W Heidelbergu spotyka się po raz pierwszy z Leszkiem Kołakowskim. Zostaje mianowany członkiem zespołu roboczego do spraw wychowania w ramach Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu. Rozpoczyna zajęcia z filozofii dramatu na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. 19 X w katedrze wawelskiej wygłasza głośną homilię do przywódców NSZZ „Solidarność”(Solidarność sumień). Od XI 1980 do IV 1981 publikuje w „Tygodniku Powszechnym” cykl szkiców zatytułowany Etyka solidarności.

1981

3 V – Tischner wygłasza homilię podczas uroczystej mszy św. na Wawelu (Z ducha konstytucji). 13 V – pierwsze telewizyjne wystąpienie Tischnera (komentarz po zamachu na Papieża). Wraz z ks. Władysławem Zązlem zostaje wybrany kapelanem Związku Podhalan. W VIII w Wydawnictwie Znak ukazuje się Etyka solidarności. Autor jest gościem I Ogólnopolskiego Zjazdu Delegatów „Solidarności” w Gdańsku; jego kazanie, wygłoszone podczas mszy św. przed rozpoczęciem drugiego dnia obrad (Niepodległość pracy), zostaje zaliczone w poczet dokumentów Zjazdu. Tischner staje się nieformalnym kapelanem „Solidarności”. Dzięki staraniom Michalskiego i Tischnera oraz poparciu Jana Pawła II powstaje Instytut Nauk o Człowieku w Wiedniu. Austriackie kontakty Tischnera owocują pomysłem wspierania rolnictwa polskiego na Podhalu (m.in. wyjazdy szkoleniowe do Austrii, transporty maszyn rolniczych w 1983, 1984 i 1989). Papieski Wydział Teologiczny zostaje przekształcony w Papieską Akademię Teologiczną; od roku akademickiego 1982/1983 PAT przyjmuje na studia filozoficzne także studentów świeckich.

1982

Szereg zaproszeń do wygłoszenia rekolekcji (tak będzie już przez całe lata 80. i 90.); część konferencji ukazuje się w książeczce Na drogach krzyżowych historii. IV – jako delegat kardynała Macharskiego Tischner odwiedza obozy dla internowanych w Gołdapi i Iławie. V – w pierwszym numerze odwieszonego „Tygodnika Powszechnego” publikuje głośny esej Polska jest Ojczyzną. Ukazuje się Myślenie według wartości – książka stanowiąca podsumowanie filozoficznej publicystyki Tischnera z lat 70.

1983

W VIII w Castel Gandolfo odbywa się pierwsze z cyklu spotkań Papieża z intelektualistami z całego świata organizowanych przez Instytut Nauk o Człowieku (temat: Człowiek w nauce współczesnej). Tischner uczestniczy też w spotkaniu myślicieli żydowskich i chrześcijańskich w Simpelveld w Holandii; poznaje wówczas Emmanuela Lévinasa.

1984

X – wstrząśnięty wiadomością o zamordowaniu ks. Jerzego Popiełuszki wygłasza w Nowym Targu poruszające przemówienie (Utopcie w Wiśle cały naród...).

1985

Głosi rekolekcje w kościele św. Krzyża w Warszawie (Religio znaczy: więź). W prowadzonym przez pallotynów paryskim wydawnictwie Éditions du Dialogue ukazuje się jego książka Polska jest Ojczyzną. W kręgu filozofii pracy.

1988

Otrzymuje nagrodę im. A. Jurzykowskiego za całokształt twórczości filozoficznej. Uczestniczy w dyskusji Niewierzący a Kościół zorganizowanej w Warszawie przez Komisję Episkopatu ds. Dialogu z Niewierzącymi. 18 XII bierze udział w spotkaniu kierownictwa „Solidarności”, jej doradców oraz zaproszonych intelektualistów w kościele przy ul. Żytniej w Warszawie, podczas którego utworzony zostaje Komitet Obywatelski.

1989

I – na odbywającym się w Zakopanem posiedzeniu Komisji Duszpasterstwa Ogólnego Episkopatu Polski Tischner wygłasza odczyt o stanie polskiego katolicyzmu i wynikających stąd zadaniach dla Kościoła (Opisując sytuację polskiej wiary...). Nagrywa pierwszy cykl audycji radiowych: Wędrówki w krainę filozofów.

1991

Ukazuje się tom szkiców z lat 80. Polski młyn.

1992

Ukazuje się tom Etyka solidarności oraz Homo sovieticus przynoszący – oprócz wznowienia Etyki... – eseje Tischnera z przełomu lat 80. i 90.

1993

W tygodniku „Wprost” ukazuje się głośny wywiad Egzamin z wiary („W moim życiu filozoficzno-kapłańskim nie spotkałem kogoś, kto stracił wiarę po przeczytaniu Marksa, Lenina, Nietzschego, natomiast na kopy można liczyć tych, którzy ją stracili po spotkaniu z własnym proboszczem”). Umiera Weronika Tischnerowa, matka. Ukazują się książki: Nieszczęsny dar wolności, Spowiedź rewolucjonisty. Czytając Fenomenologię ducha Hegla, Miłość niemiłowana. Tischner zostaje laureatem nagród im. S. Kisielewskiego i im. K. Pruszyńskiego.

1994

Przeprowadza się do większego mieszkania przy ul. Kanoniczej 20.

1995

Otrzymuje tytuł doktora h. c. Uniwersytetu Łódzkiego. Ukazuje się książka rozmów Tischnera z Adamem Michnikiem i Jackiem Żakowskim Między Panem a Plebanem. Powstaje film Siedem grzechów głównych po góralsku w reżyserii Adama Kinaszewskiego; Tischner jest jego współscenarzystą.

1996 

Telewizja emituje cykl programów Rozmowy o Katechizmie (chodzi o nowy Katechizm Kościoła katolickiego) z udziałem Tischnera i Jacka Żakowskiego; zapis tych rozmów ukazuje się następnie w książce Tischner czyta Katechizm. W VIII odbywa się w Castel Gandolfo siódme spotkanie organizowane przez Instytut Nauk o Człowieku (ostatnie z udziałem Tischnera). X – Tischner otrzymuje tytuł doktora h. c. Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie.

1997

Początek choroby (rak krtani) i pierwsza operacja. Tischner, zmuszony do przerwania wykładów, pisze listy do studentów PAT. Ukazuje się zbiór esejów W krainie schorowanej wyobraźni (przynoszący m.in. pierwsze teksty Tischnera dotyczące polskiego integryzmu) oraz tom pisanych gwarą gawęd Historia filozofii po góralsku (wcześniej drukowanych w „Przekroju” i czytanych w Radiu Kraków).

1998 

Operacja w Londynie. Ukazuje się Spór o istnienie człowieka. Tischner zostaje wybrany Krakowianinem Roku.

1999

Ostatnie spotkanie z Papieżem – 17 VI na Wawelu. Tischner otrzymuje Order Orła Białego. Pisze Pomoc w rachunku sumienia. Ukazuje się tom rozmów z Tischnerem przeprowadzonych przez Dorotę Zańko i Jarosława Gowina pt. Przekonać Pana Boga oraz dwa zbiory jego esejów: Ksiądz na manowcach i Drogi i bezdroża miłosierdzia.

2000 

Zostaje laureatem prywatnej nagrody Jana Karskiego za „porywające wizje prawdy i wiary”. Umiera 28 VI w Krakowie. 2 VII zostaje pochowany na cmentarzu parafialnym w Łopusznej.

                                                                  źródło: tischner.pl

Życiorys ks. prof. Józefa Tischnera

            Ks. profesor Józef Tischner był wybitnym humanistą, filozofem, duszpasterzem. Urodził się 12 marca 1931 roku w Starym Sączu. Rodzice Józef i Weronika byli nauczycielami. Ojciec pochodził z Sącza, matka z Jurgowa. Dzieciństwo Józef Tischner spędził w Łopusznej - tu ojciec małego Józia otrzymał posadę kierownika szkoły powszechnej. Jesienią 1940 roku Tischnerowie musieli opuścić Łopuszną. Przez pewien czas mieszkali w Rabie Wyżnej i Rogoźniku. W tym okresie Józek uczęszczał do szkoły powszechnej, jednocześnie przerabiając w tajnym nauczaniu materiał pierwszej klasy gimnazjum. W 1945 roku rodzina Tischnerów wróciła do Łopusznej. Józef był już wówczas uczniem gimnazjum w Nowym Targu. Po czterech latach nauki w liceum humanistycznym zdał tzw. dużą maturę. Po ukończeniu szkoły – zgodnie z wolą ojca – złożył papiery na Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po zaliczeniu pierwszego roku, w maju 1950 roku wstąpił do seminarium w Krakowie.

        Studiował w najtrudniejszym dla Kościoła okresie w powojennej historii Polski. Na lata te przypada m.in. proces Kurii krakowskiej, uwięzienie Prymasa, internowanie arcybiskupa E. Baziaka oraz usunięcie wydziałów teologicznych z uniwersytetów. Pod wpływem ks. prof. K. Kłósaka J. Tischner rozwijał swe zainteresowania filozoficzne. Wzorem kaznodziei był mu ks. prefekt Jan Pietraszko - późniejszy biskup. Na ostatnim roku uczęszczał na wykłady z etyki społecznej z ks. dr. Karolem Wojtyłą. Święcenia kapłańskie przyjął 26 czerwca 1955 roku w Katedrze Wawelskiej z rąk bp. Franciszka Jopa. Rozpoczął studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1955-1957), które kontynuował w Krakowie na Wydziale Historyczno-Filozoficznym UJ (1957-1959). Równocześnie pracował jako wikariusz w parafii św. Mikołaja w Chrzanowie (1957-1959) i parafii św. Kazimierza w Krakowie (1959-1963). W 1963 obronił doktorat u prof. Romana Ingardena na UJ. Od 1963 roku wykładał filozofię w Wyższym Seminarium Duchownym (później - Papieskim Wydziale Teologicznym, a od 1981 - Papieskiej Akademii Teologicznej) w Krakowie. W 1974 roku habilitował się w ATK. W tym czasie współpracował już z "Tygodnikiem Powszechnym" i miesięcznikiem "Znak" (pierwsze teksty - 1965). W roku 1975 ukazała się Jego pierwsza książka „Świat ludzkiej nadziei”.

            W latach 70. odprawiał w kościele Św. Marka słynne msze dla przedszkolaków. Współpracował z wieloma środowiskami: uczonymi, lekarzami, artystami. Zawsze zaangażowany w sprawy Polski, 19 października 1980 r. wygłosił w Katedrze Wawelskiej głośną homilię do przywódców NSZZ "Solidarność" - „Solidarność sumień”, która dała początek „Etyce solidarności”. Z ruchem tym związał się od początku jego powstania. W 1981 roku był gościem I Ogólnopolskiego Zjazdu Delegatów "Solidarności" w Gdańsku. Od 1982 r. jako kapelan Związku Podhalan zainicjował tradycję sierpniowych Mszy św. w intencji Ojczyzny w kaplicy pod Turbaczem, na które przybywali pielgrzymi z całej Polski. Równocześnie od 1980 wykładał filozofię dramatu w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Krakowie oraz filozofię na Wydziale Filologicznym UJ. Współtworzył również Wydział Filozoficzny PAT (1981) i pełnił funkcję jego dziekana. Od 1985 był profesorem nadzwyczajnym tej uczelni. Wybrany na rektora PAT, odmówił przyjęcia tej funkcji, na rzecz pracy naukowej i duszpasterskiej. Współtworzył Instytut Nauk o Człowieku w Wiedniu (1981). Wielokrotnie uczestniczył w organizowanych przez ten Instytut spotkaniach intelektualistów z Janem Pawłem II w Castel Gandolfo.

            Ksiądz Tischner zajmował się głównie filozofią człowieka i teorią wartości. W swoich książkach, publikacjach, wykładach i homiliach odwoływał sięnie tylko do zasad etykichrześcijańskiej, aleprzede wszystkim do elementarnego poczucia godności i wolności każdego człowieka. Wśród Jego dzieł są m.in.: „Etyka solidarności", „Myślenie według wartości”, „Nieszczęsny dar wolności", „Spowiedź rewolucjonisty", „Czytając Fenomenologię ducha Hegla", „W krainie schorowanej wyobraźni", „Ksiądz na manowcach", „Filozofia dramatu’, "Tischner czyta Katechizm" oraz tomy rozmów „Między Panem a Plebanem" - z A. Michnikiem i J. Żakowskim, „Tischner czyta Katechizm – wraz z J. Żakowskim”, „Przekonać Pana Boga" wraz z D. Zańko i J. Gowinem. Sporym powodzeniem cieszyły się utwory stylizowaną gwarą podhalańską -"Historia filozofii po góralsku". Szeroką popularność przyniosły też ks. Tischnerowi audycje radiowe i programy telewizyjne. Po raz pierwszy ks. Tischner pojawił się w telewizji w maju 1981 roku - po zamachu na Ojca Świętego Jana Pawła II. Potem - dopiero w latach 90.

            Ks. prof. Tischner był laureatem wielu wyróżnień. Otrzymał między innymi: honorowe doktoraty przyznane przez Uniwersytet Łódzki i Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Krakowie oraz nagrody im. Jurzykowskiego, im. S. Kisielewskiego, im. K. Pruszyńskiego. W 1999 roku otrzymał Order Orła Białego. Był cenionym rekolekcjonistą i wykładowcą, który cieszył się uznaniem zarówno najmłodszych słuchaczy, jak i osób starszych licznie uczęszczających na Jego wykłady. W ostatnich latach życia ciężko zachorował na raka krtani. Kolejne operacje pozbawiły Go możliwości mówienia. Mimo to prawie do ostatniej chwili wciąż pisał. Z tego okresu pochodzą przejmujące teksty o Bożym Miłosierdziu. Zmarł 28 czerwca 2000 roku w Krakowie. Pochowany został 2 lipca w Łopusznej.

Ks. prof. Józef Tischner przez całe życie uczył szacunku dla drugiego człowieka. Pełnił rolę wychowawcy Polaków. Jego życie jest dla nas przykładem, jak być dobrym człowiekiem, jak pracować, uczyć się i nauczać innych.

                                                                                                                       źródło: tischner.pl

Hymn Rodziny Szkół Tischnerowskich

Pod Turbaczem ma początek

Nasza Szkół Rodzina.

Tam w muzyce wiatru w bukach

Jest nasza dziedzina.

Tak jak chodził Ksiądz Profesor

stromymi ścieżkami,

Tak idziemy i my dzisiaj,

bo jego śladami. (bis)

I uczymy się od Niego

słuchać głosów świata:

czy to w górach, czy to w mieście,

przez zimy i lata.

I uczymy się miłości

Do Boga i ludzi

By choć jeden człowiek dzisiaj

Radość w sobie wzbudził. (bis)

Każdy dzień to nowe niebo

schodzące na ziemię

w słońcu, w śniegu, w kroplach deszczu,

w uśmiechu i w śpiewie.

Każdy dzień to nowi ludzie

Nowi przyjaciele,

Aby wśród nas miłość rosła

Nie potrzeba wiele. (bis)

Zadzwoń do nas
tel.(12 ) 27 - 10 - 181, 27 - 10 - 185, fax (12) 27 - 11 - 072

              

       

   

E-MAIL
sekretariat@dobczyce.edu.pl

Odwiedź nas
ul. Szkolna 20 A, 32-410 Dobczyce

Back to top