Deklaracja maturalna 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1931
12 III w Starym Sączu przychodzi na świat Józef Stanisław Tischner, syn Józefa i Weroniki z Chowańców. 2 IV zostaje ochrzczony w starosądeckim kościele parafialnym.
1932
Rodzina przenosi się do Łopusznej, gdzie ojciec zostaje kierownikiem szkoły powszechnej. Tischnerowie mieszkają w budynku szkolnym.
1936
Przychodzi na świat drugi syn Tischnerów, Marian.
1937
Sześcioletni Józio rozpoczyna naukę w szkole powszechnej.
1940
Przyjmuje Pierwszą Komunię Świętą i zostaje bierzmowany. Ojciec dojeżdża do pracy w Chabówce. Jesienią Tischnerowie muszą opuścić Łopuszną; przenoszą się do Raby Wyżnej.
1942-1945
Ojciec zostaje skierowany do pracy w szkole powszechnej w Rogoźniku. Tischnerowie pozostają tam do lata 1945 roku. Józek uczęszcza do szkoły powszechnej w Rogoźniku, Czarnym Dunajcu i Nowym Targu. W tajnym nauczaniu przerabia materiał pierwszej klasy gimnazjum. Od IV 1945 rozpoczyna naukę w Gimnazjum i Liceum im. Seweryna Goszczyńskiego w Nowym Targu.
1946
Przychodzi na świat trzeci syn Tischnerów, Kazimierz.
1949
Józef Tischner zdaje maturę i zostaje przyjęty na prawo na UJ.
1950
Wstępuje do Krakowskiego Seminarium Duchownego i zaczyna studia na Wydziale Teologicznym UJ. Prefektem w seminarium jest ks. Jan Pietraszko, późniejszy biskup.
1954
Likwidacja Wydziału Teologicznego na UJ. Klerycy kontynuują naukę w budynkach należących do diecezji. Tischner pod kierunkiem ks. prof. Kazimierza Kłósaka pisze pracę o filozofii kard. Désiré J. Merciera. Na ostatnim roku studiów (1954/1955) ma wykłady z katolickiej etyki społecznej z ks. dr. Karolem Wojtyłą.
1955
26 VI przyjmuje święcenia kapłańskie w katedrze wawelskiej z rąk biskupa Franciszka Jopa. Po wakacjach rozpoczyna studia na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Debiutuje w druku – naukową recenzją w czasopiśmie „Collectanea Theologica”.
1956
Uczestniczy w wydarzeniach Października '56 (manifestacjach, wykładach, publicznych dyskusjach). Zostaje asystentem ks. Kłósaka w Katedrze Historii Filozofii ATK.
1957
Na wezwanie arcybiskupa Baziaka wraca do diecezji. Zostaje skierowany do pracy w parafii św. Mikołaja w Chrzanowie. Kontynuuje studia filozoficzne na UJ pod kierunkiem prof. Romana Ingardena. Na seminarium Ingardena poznaje m.in. Władysława Stróżewskiego i Jana Szewczyka.
1959
W oparciu o rozprawę na temat filozofii poznania kard. Merciera zdaje egzamin magisterski. Zostaje przeniesiony z Chrzanowa do Krakowa, do parafii św. Kazimierza na Grzegórzkach. Nadal uczęszcza na seminaria prof. Ingardena i rozpoczyna przygotowania do doktoratu.
1963
Obrona pracy doktorskiej na temat koncepcji „ja” transcendentalnego w filozofii Edmunda Husserla. W Wielkim Poście Tischner głosi swoje pierwsze rekolekcje dla studentów w kościele św. Anny, gdzie proboszczem jest bp Pietraszko. Od IX zostaje zwolniony z obowiązków wikarego, ale nadal zamieszkuje na Grzegórzkach i prowadzi katechezę. Rozpoczyna wykłady w krakowskim seminarium.
1965
Przeprowadza się do domu księży profesorów przy ulicy św. Marka 10. Debiutuje w „Tygodniku Powszechnym” krótką recenzją z miesięcznika „Znak”.
1966
Debiutuje w miesięczniku „Znak” (numer datowany na I–II) artykułem Filozofia czeka na wcielenie i głosem w dyskusji o duszpasterstwie akademickim. W tym samym roku publikuje też w „Znaku” wraz ze Stanisławem Grygielem Szkic o religijności wsi współczesnej.
1968
III – manifestacje studenckie brutalnie pacyfikowane przez władze. Krótko po wydarzeniach marcowych Tischner głosi u św. Anny rekolekcje dla inteligencji. Po wakacjach wyjeżdża do Wiednia (uczestniczy w kursie języka niemieckiego i międzynarodowym kongresie filozoficznym), a następnie do Louvain, gdzie przebywa na kilkumiesięcznym stypendium, głównie prowadząc badania w Archiwum Husserla. W grudniowym numerze „Znaku” ukazuje się pierwszy odcinek Listów gazdów – felietonów pisanych gwarą wspólnie ze Stanisławem Grygielem (będą się ukazywać do 1973 r.).
1969
Po powrocie z Belgii pisze dwa ważne artykuły: Chochoł sarmackiej melancholii (jest to reakcja na pesymizm, który pojawił się jako następstwo wydarzeń marcowych) i Schyłek chrześcijaństwa tomistycznego. Oba ukazują się w „Znaku” w roku następnym. Schyłek... wywołuje dyskusję na łamach prasy katolickiej, która trwać będzie przez całe dziesięciolecie i z czasem nazwana zostanie „sporem o tomizm”.
1970
Rodzice Tischnera wyprowadzają się z Łopusznej do domu wybudowanego w Starym Sączu. W ramach wprowadzania soborowej reformy liturgicznej Tischner zaczyna w kościele św. Marka odprawiać coniedzielne msze dla przedszkolaków (do roku 1980). W XII władze brutalnie rozprawiają się z manifestacjami robotniczymi na Wybrzeżu.
1972
Inauguracja Duszpasterskiego Synodu Archidiecezji Krakowskiej (potrwa do 1979); Tischner zostaje asystentem dwóch zespołów studyjnych, uczestniczy też w pracach nad kilkoma dokumentami (m.in. o problemach świata pracy). Uzyskuje stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Fenomenologia świadomości egotycznej (zatwierdzenie habilitacji przychodzi dopiero w 1974).

1973
Zostaje powołany na stanowisko docenta Papieskiego Wydziału Teologicznego. Kard. Karol Wojtyła mianuje go diecezjalnym duszpasterzem pracowników nauki, a także powierza mu stworzenie – w ramach PWT – Studium Myśli Współczesnej (Studium Dialogu).
1974
Studium Myśli Współczesnej organizuje w gmachu krakowskiej kurii sesję o Zygmuncie Krasińskim. Podczas kursu katechetycznego dla duszpasterzy Tischnera wygłasza konferencję Praca nad nadzieją bliźniego – zasadniczy tekst na temat posługi Kościoła we współczesnym świecie.
1975
W Wydawnictwie Znak ukazuje się pierwsza książka Tischnera: Świat ludzkiej nadziei. Wybór szkiców filozoficznych 1966-1975. Studium Myśli Współczesnej organizuje w gmachu kurii sesję o Antonim Kępińskim. Latem na Polanie Szumalowej nad Łopuszną powstaje bacówka Tischnera.
1976
Na zaproszenie Instytutu Filologii Polskiej UJ Tischner rozpoczyna wykłady monograficzne z filozofii (będzie je wygłaszał do 1997).
1977
Na łamach miesięcznika „W drodze” publikuje cykl krótkich szkiców pt. Etyka wartości i nadziei (który później ukaże się w zbiorowej książce Wobec wartości). Uczestniczy w niezależnych inicjatywach kulturalnych (m.in. ma wykłady w ramach „eksperymentalnego duszpasterstwa” przy klasztorze SS. Norbertanek w Krakowie).
1978
II – w czasie Tygodnia Filozoficznego na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim wygłasza odczyt Myślenie według wartości, w którym prezentuje główne założenia uprawianej przez siebie filozofii. W VIII uczestniczy w odbywającym się w Krakowie międzynarodowym spotkaniu filozofów chrześcijańskich.
1979
Otrzymuje godność prałata. Podczas pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski organizuje spotkanie Papieża z przedstawicielami świata nauki na Skałce. Ukazuje się – w formie powielaczowego druku wewnętrznego PWT – pierwsze wydanie Polskiego kształtu dialogu.
1980
W III bierze udział w seminarium Hermeneutyka i sztuka zorganizowanym w Dubrowniku przez Krzysztofa Michalskiego; razem snują plany stworzenia niezależnego instytutu naukowego, w którym spotykaliby się uczeni z Zachodu i Wschodu. Umiera Józef Tischner-ojciec. W zbiorowej pracy Aby zbudować dom na skale... (współautor: ks. Kazimierz Bukowski) ukazuje się zbiór krótkich esejów religijnych Tischnera pt. Jak żyć?. W VIII Tischner uczestniczy w seminarium w Castel Gandolfo zorganizowanym przez prof. Jerzego Janika. W Heidelbergu spotyka się po raz pierwszy z Leszkiem Kołakowskim. Zostaje mianowany członkiem zespołu roboczego do spraw wychowania w ramach Komisji Wspólnej Rządu i Episkopatu. Rozpoczyna zajęcia z filozofii dramatu na Wydziale Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. 19 X w katedrze wawelskiej wygłasza głośną homilię do przywódców NSZZ „Solidarność”(Solidarność sumień). Od XI 1980 do IV 1981 publikuje w „Tygodniku Powszechnym” cykl szkiców zatytułowany Etyka solidarności.

1981
3 V – Tischner wygłasza homilię podczas uroczystej mszy św. na Wawelu (Z ducha konstytucji). 13 V – pierwsze telewizyjne wystąpienie Tischnera (komentarz po zamachu na Papieża). Wraz z ks. Władysławem Zązlem zostaje wybrany kapelanem Związku Podhalan. W VIII w Wydawnictwie Znak ukazuje się Etyka solidarności. Autor jest gościem I Ogólnopolskiego Zjazdu Delegatów „Solidarności” w Gdańsku; jego kazanie, wygłoszone podczas mszy św. przed rozpoczęciem drugiego dnia obrad (Niepodległość pracy), zostaje zaliczone w poczet dokumentów Zjazdu. Tischner staje się nieformalnym kapelanem „Solidarności”. Dzięki staraniom Michalskiego i Tischnera oraz poparciu Jana Pawła II powstaje Instytut Nauk o Człowieku w Wiedniu. Austriackie kontakty Tischnera owocują pomysłem wspierania rolnictwa polskiego na Podhalu (m.in. wyjazdy szkoleniowe do Austrii, transporty maszyn rolniczych w 1983, 1984 i 1989). Papieski Wydział Teologiczny zostaje przekształcony w Papieską Akademię Teologiczną; od roku akademickiego 1982/1983 PAT przyjmuje na studia filozoficzne także studentów świeckich.
1982
Szereg zaproszeń do wygłoszenia rekolekcji (tak będzie już przez całe lata 80. i 90.); część konferencji ukazuje się w książeczce Na drogach krzyżowych historii. IV – jako delegat kardynała Macharskiego Tischner odwiedza obozy dla internowanych w Gołdapi i Iławie. V – w pierwszym numerze odwieszonego „Tygodnika Powszechnego” publikuje głośny esej Polska jest Ojczyzną. Ukazuje się Myślenie według wartości – książka stanowiąca podsumowanie filozoficznej publicystyki Tischnera z lat 70.
1983
W VIII w Castel Gandolfo odbywa się pierwsze z cyklu spotkań Papieża z intelektualistami z całego świata organizowanych przez Instytut Nauk o Człowieku (temat: Człowiek w nauce współczesnej). Tischner uczestniczy też w spotkaniu myślicieli żydowskich i chrześcijańskich w Simpelveld w Holandii; poznaje wówczas Emmanuela Lévinasa.
1984
X – wstrząśnięty wiadomością o zamordowaniu ks. Jerzego Popiełuszki wygłasza w Nowym Targu poruszające przemówienie (Utopcie w Wiśle cały naród...).
1985
Głosi rekolekcje w kościele św. Krzyża w Warszawie (Religio znaczy: więź). W prowadzonym przez pallotynów paryskim wydawnictwie Éditions du Dialogue ukazuje się jego książka Polska jest Ojczyzną. W kręgu filozofii pracy.
1988
Otrzymuje nagrodę im. A. Jurzykowskiego za całokształt twórczości filozoficznej. Uczestniczy w dyskusji Niewierzący a Kościół zorganizowanej w Warszawie przez Komisję Episkopatu ds. Dialogu z Niewierzącymi. 18 XII bierze udział w spotkaniu kierownictwa „Solidarności”, jej doradców oraz zaproszonych intelektualistów w kościele przy ul. Żytniej w Warszawie, podczas którego utworzony zostaje Komitet Obywatelski.
1989
I – na odbywającym się w Zakopanem posiedzeniu Komisji Duszpasterstwa Ogólnego Episkopatu Polski Tischner wygłasza odczyt o stanie polskiego katolicyzmu i wynikających stąd zadaniach dla Kościoła (Opisując sytuację polskiej wiary...). Nagrywa pierwszy cykl audycji radiowych: Wędrówki w krainę filozofów.

1991
Ukazuje się tom szkiców z lat 80. Polski młyn.

1992
Ukazuje się tom Etyka solidarności oraz Homo sovieticus przynoszący – oprócz wznowienia Etyki... – eseje Tischnera z przełomu lat 80. i 90.
1993
W tygodniku „Wprost” ukazuje się głośny wywiad Egzamin z wiary („W moim życiu filozoficzno-kapłańskim nie spotkałem kogoś, kto stracił wiarę po przeczytaniu Marksa, Lenina, Nietzschego, natomiast na kopy można liczyć tych, którzy ją stracili po spotkaniu z własnym proboszczem”). Umiera Weronika Tischnerowa, matka. Ukazują się książki: Nieszczęsny dar wolności, Spowiedź rewolucjonisty. Czytając Fenomenologię ducha Hegla, Miłość niemiłowana. Tischner zostaje laureatem nagród im. S. Kisielewskiego i im. K. Pruszyńskiego.
1994
Przeprowadza się do większego mieszkania przy ul. Kanoniczej 20.
1995
Otrzymuje tytuł doktora h. c. Uniwersytetu Łódzkiego. Ukazuje się książka rozmów Tischnera z Adamem Michnikiem i Jackiem Żakowskim Między Panem a Plebanem. Powstaje film Siedem grzechów głównych po góralsku w reżyserii Adama Kinaszewskiego; Tischner jest jego współscenarzystą.
1996
Telewizja emituje cykl programów Rozmowy o Katechizmie (chodzi o nowy Katechizm Kościoła katolickiego) z udziałem Tischnera i Jacka Żakowskiego; zapis tych rozmów ukazuje się następnie w książce Tischner czyta Katechizm. W VIII odbywa się w Castel Gandolfo siódme spotkanie organizowane przez Instytut Nauk o Człowieku (ostatnie z udziałem Tischnera). X – Tischner otrzymuje tytuł doktora h. c. Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie.
1997
Początek choroby (rak krtani) i pierwsza operacja. Tischner, zmuszony do przerwania wykładów, pisze listy do studentów PAT. Ukazuje się zbiór esejów W krainie schorowanej wyobraźni (przynoszący m.in. pierwsze teksty Tischnera dotyczące polskiego integryzmu) oraz tom pisanych gwarą gawęd Historia filozofii po góralsku (wcześniej drukowanych w „Przekroju” i czytanych w Radiu Kraków).
1998
Operacja w Londynie. Ukazuje się Spór o istnienie człowieka. Tischner zostaje wybrany Krakowianinem Roku.
1999
Ostatnie spotkanie z Papieżem – 17 VI na Wawelu. Tischner otrzymuje Order Orła Białego. Pisze Pomoc w rachunku sumienia. Ukazuje się tom rozmów z Tischnerem przeprowadzonych przez Dorotę Zańko i Jarosława Gowina pt. Przekonać Pana Boga oraz dwa zbiory jego esejów: Ksiądz na manowcach i Drogi i bezdroża miłosierdzia.
2000
Zostaje laureatem prywatnej nagrody Jana Karskiego za „porywające wizje prawdy i wiary”. Umiera 28 VI w Krakowie. 2 VII zostaje pochowany na cmentarzu parafialnym w Łopusznej.

                                                                  źródło: tischner.pl

Gościmy

Odwiedza nas 81 gości oraz 0 użytkowników.

Joomla 3.0 Templates - by Joomlage.com